واقعیت رسانه ای و کودک

کودک صحنه‌های تلویزیونی را زندگی واقعی تلقی می‌کند!

لوس کیوتو در پژوهشی که دربارۀ تأثیر تلویزیون بر کودکان جامعۀ امریکا انجام داد، اظهار کرده است: مادران مورد تحقیق وی ادعا می‌کردند فرزندانشان از تلویزیون مسائلی را می‌آموزند. دست‌کم بعضی از آنها احساس می‌کردند که همۀ این آموزش‌ها مفید نبوده و تلویزیون فرزندانشان را دربارۀ موضوع‌هایی مانند مسائل جنسی و مواد مخدر کنجکاو کرده است.

پژوهش‌های بي‌شماری نيز دربارۀ رابطۀ ميان خشونت‌های تلويزيونی و رفتار كودكان انجام شده است. كودك به طور معمول صحنه‌های تلويزيونی را زندگی واقعی تلقی می‌کند؛ زیرا هنوز براي تمایز زندگی واقعی از ساختارهای تلويزيونی، آن هم با جاذبۀ مسحوركنندۀ تلويزيون، بسيار كوچك است.

در سال ۱۹۹۶م، پژوهشگران دانشگاه كاليفرنيا در سانتاباربارا هشدار دادند كه «خطر مشاهدۀ صحنه‌های تلويزيونی خشونت‌آميز شامل بی‌قيد شدن نسبت به عواقب خطرناك خشونت از يك‌سو و از سوی ديگر ايجاد هراس از مورد حمله قرار گرفتن است». افزون بر اين «ديدن صحنه‌های فراوان خشونت‌ در تلويزيون ضرورتاً منجر به رفتار خشونت‌آميز از سوی كودک نمی‌شود، اما اين عقيده را در او به وجود می‌آورد كه خشونت دارای جايگاهی عادی در زندگی روزمره است و علاوه بر آن، اين ترس را در كودك ايجاد مي‌كند كه در خيابان مورد حمله قرار گيرد».

در علم ارتباطات، به طور معمول به تلویزیون رسانۀ سرد و به رادیو رسانۀ گرم لقب داده‌اند. تلویزیون نمی‌تواند حالت جانبی رادیو را در زندگی فرد داشته باشد؛ تلویزیون تماشاگر را با تمام وجودش جذب برنامه می‌کند و او را وا می‌دارد تا از همۀ حواسش برای درک آن استفاده کند یا به عبارت دیگر ایجاب می‌کند که تماشاگر مدام با او همراه باشد.

بخشی از مقاله « در جست و جوي تسخير ارواح»، «عبدالرحیم ولدبیگی»، #نشریه_زمانه شماره ۹۹

برچسب‌ها: سواد فضای مجازی, سواد رسانه ای, سبک زندگی در عصر رسانه, تربیت فرزند در عصر رسانه